Sokak Çucuğu  Sonsuz 1

Ne çok is­te­dim aşık ol­ma­yı
Ne çok is­te­dim ço­cuk ol­ma­yı
Ne çok is­te­dim kü­çük bir evim, bir bah­çem ol­sun,
Bir kö­pe­ğim, bir de tav­şa­nım…
Tav­şa­nı­mın ma­vi pem­be tüy­le­ri, kö­pe­ğim bir de..
Ka­ra ol­sun ren­gi bah­tım gi­bi
Ne çok is­te­dim abi­ler..  ne çok is­te­dim aşık ol­ma­yı
Hiç utan­ma­dan söy­le­me­yi
Aş­kın en çık­maz, sa­bit bo­ya­lı ke­li­me­le­ri­ni..
Uzun, bel­den aşa­ğı saç­la­rı olan,
Ma­nol­ya gi­bi bir şey di­ye­sim var.
Ama ben ma­nol­ya gör­me­dim ki abi­ler…
Ma­nol­ya ner­de bu­lu­nur hiç bil­mem ki…
Ama bil­di­ğim, ha­ni şi­ir­ler­den, ro­man­lar­dan bil­di­ğim ma­nol­ya.
Be­ya­zın da be­ya­zı bir çi­çek…
Çık­maz­lar­dan ge­li­yo­rum ben çı­kar­lar­dan de­ğil
En sa­pa ol­maz­lar­dan.
En iğ­re­ti köp­rü­ler­den…
Na­ye­ti ben de in­sa­nım de­me­ye bi­le yü­züm yok…
Çık­maz­lar­dan ge­li­yo­rum.
Bir sev­di­ğim, bir de öz­gür­lü­ğüm..
Bu iki ni­met… Da­ha ne ol­sun?
Ba­zen ço­cuk gi­bi­yim uçuk ve be­yaz…
Elim­de her­cai me­nek­şe­ler aç.
Ba­zen yaş­lı ve sa­pık, el­le­rim düğ­me­le­rim­de
Nes­li tü­ken­miş bir hay­van gi­bi in­li­yor,
Sü­rü­nü­yo­rum yo­kuş­lar­da.
Arı­yo­rum or­da bur­da ya­ri­mi, ra­di­kal du­rum­lar­dan  ötü­rü.
De­kol­te bir ro­ma­nın say­fa­la­rın­da­yım ma­zu­ra­tım var. (Ay­san’ın  dü­zelt­me­si: ma­ru­za­tım)

Acı­la­ra ma­zur (ma­ruz) kal­dım, yan­lı­zım yan­lı­zım  ben. (yal­nı­zım)
An­lım­da­dır ba­kış­la­rın ve ok­la­rın..  an­lım­da­dır (al­nım­da­dır) kur­şun­la­rın…
Kal­dı­rım­la­ra yay­dım her ­bir şe­yi­mi ..
Öle­ne dek böy­le­yim.
Cı­va­ta vi­da de­ği­lim ki de­ğiş­ti­ri­le­yim?
Gez­gi­ni­yim ge­ce­le­rin si­yah­tır ren­gim.
Pet­rol, nef­ti, mor, top­rak ren­gi..
Taş­tır, as­falt­tır dos­tum, ge­lip ge­çen kay­gan ışık­lar…
Ge­ce­nin çal­gı­la­rı, ba­ğır­tı­lar her tel­den
Ge­ce­ye sı­kı­lan mer­mi­ler ser­se­ri, ba­şı­boş…
Gez­gi­ni­yim ge­ce­le­rin.
Aş­kı­mı göğ­süm­de ta­şı­yo­rum dör­de kat­lı bir men­dil..
Dör­de kat­lı bir şi­ir… Bir çöp va­ri­li­nin kı­yı­sın­da
Gen­zi­mi ya­kan ek­şi­mik ko­ku­yu içi­me çe­ke­rek
Eg­zos du­ma­nın­da tü­ke­ne­rek,
Ke­di tır­mı­ğı ge­ce­le­ri üze­ri­me ör­te­rek
Aş­kı­mı göğ­süm­de ta­şı­yo­rum.
Kö­tü bir düş er­te­si sev­gi­li­min yok­lu­ğu ve uzak­lı­ğı
As­fal­ta ya­zı­yo­rum bu sev­da­yı, uza­yıp git­sin boy­lu bo­yun­ca
Do­laş­sın tek­mil il­le­ri, köy­le­ri
As­fal­ta ya­zı­yo­rum.
Saç­la­rı­nı ta­rı­yo­rum ge­ce­nin, ya­ka­sı­nı ilik­li­yo­rum her bir kö­şe­nin
Sa­yı­yo­rum tek tek pen­ce­re­le­ri, ka­pı­la­rı, ölü­le­ri  sa­yı­yo­rum
Aşk­la­rı bir de.
Ge­lip ge­çi­yo­rum yıl­dız sağ­na­ğı gi­bi hal­kı­mın  göz­le­rin­den,
Ay­rı­lık­la­ra des­tan
Sa­na şar­kı
Hal­kı­ma bir uzun ha­va…
Bir şey­ler bı­ra­kı­yo­rum
Hiç­bir­ şey ol­ma­sa da aş­kı­mın ve öz­gür­lü­ğü­mün dı­şın­da…

Sokak Çocuğu Sonsuz 2

Kağ­şa­dım ben abi­ler
Gü­neş er­ken vur­du te­ni­me. Don vur­du za­man­sız.
Dök­tüm her­bir çi­çe­ği­mi, İs­tan­bul’un ib­ne so­kak­la­rın­da
Saf ve cengâver ya­nım kal­ma­dı.
Sa­tır vu­rul­muş ka­nat­la­rı­ma bir kez
Ba­cak­la­rın­dan tu­tu­lup ter­si­ne ter­si­ne
Halk pa­zar­la­rın­da do­laş­tı­rı­lan
Ta­vuk­lar gi­bi he­nüz di­riy­ken.
Man­gal­la­ra ha­zır­lan­dım, aşüf­te el­ler­de bir za­man
Na’ye­ti ben de in­san­dım
Ben de in­san­dım abi­ler…

Sevinç Çokum
(Tren Burdan Geçmiyor Romanından  ……)

Rüzgâra ver saçlarını!
Tel tel  demet demet…
Ver ki dalgalansın içinde bir deniz.
Dağıtsın özleminin tohumlarını
Orda sabah, burda gece
Işıklansın…

Yıldızlarla güneş hep barışık değil mi?
Ver ki kavuşsun
Bir yaban at, öz ovasına…

Sevinç Çokum
2010

Asıl söylediklerim müsveddelerde
Buruşturulmuş kalpler
Üstlerine kar yağmış sevda delilikleri.
Menekşe soluğunda bir açımlık, bir ölümlük hayat.
Üstünde gezindiğim taşlar
Kokladığım gece ve kucakladığım bulut.
Asıl söylediklerim yapraklarda ve dal uçlarında
Göğermiş ve açmakta olan ne varsa…

Sevinç Çokum
2010

Yitik Tren

Böyle yitik değildi eskiden,
Çıkardı karşınıza olmadık bir yerde
Upuzun bir tren.
El sallardınız
Hiç görmediğiniz yüzlere
Öylesine bizden.

İstasyonlar hüznün şiiri
Yolcular ıpıslaktı.
Bir yağmur bulutunca gelirdi  insan yüküyle
Bir yağmur bulutunca ağlardı.
Giderdi bir mercan köşkün  içinden,
Kâğıttan yıldızları, yaldızdan etekleriyle…

Şimdiyse gökdelenler, fabrikalar
Ve daha bilmem neler…
Şehrin boyası silindi.
O resmi yapmıyoruz demek ki…
Hattın uzağındayız artık.

Sevinç Çokum
2007

       Dedem Ve Devesi

Gözleri sürmeli bir deveymiş
Hiç görmediğim dedemin  yoldaşı..
Boncukları, püskülleri, takılarıyla
Hazırmış   uzun, kurak  yolculuklara
Ençok sevgileri taşırmış  sırtında yollar boyu
Anlatıla gelmiş soldurucu  sevdaları,
Tez veremle biten o aşkları..

Geçmiş zamanlarda  solgun sarı bir şehir
Fıstık ağaçları ve masallar
Oralarda gözlere mil çekermiş  güneş
Yağmurla giyinirmiş insanlar, yağmurla büyürmüş.

Ardında babamın çocuk gövdesi  yiterken
Bir nehir gibi kıvrıla büküle
Yol alırmış kafile.
Dedemin devesi salınan  çıngıraklarıyla
Bırakırmış türküsünü ağıt rengi  havaya ve rüzgâra.
Fenerlerle, çıralarla donanmış
Bir de gökte yıldızlar, yıldızların sönmüş izleri
Say ki  düğün alayı
Yürürlermiş kırk yamalı çarşılara doğru
Bilinmez yazgıların çektiği  çizgide…

Babam  yıldızlarla dost, ayla yaşıt
Gecelere tutunurmuş.
Sararmış ıssızlığı fıstık ağaçlarının yorgun  kolları
Eski bir müneccimin bakışlarınca gök derin, gizemli
Kalbin rasathanesinden  gözlermiş o felekleri, sırları

Ve birgün yalnız başına dönmüş o soylu deve
Bir salgın alıp gittiğinden  dedemi tezi tezine…
Hikâyesi  kumlara ve sulara yazılıdır
Onunla aramızda uzun, kanlı bir yüzyıl
Genç ölse de zaman kadar yaşlıdır artık

Derler ki mezarı Cizre’dedir
Sınırların konduğu
Akşamları yıldızların indiği yerde…

Sevinç Çokum
2004

BİR ŞEYİN KOPMASI

Benden sonrasını biliyorsun
O kadar zor değil!
Hergün nasıl yaşıyorsan öyle yaşa.
Güvercinleri doyur benim gibi
Ya da bir taş at suya izi kalmasa da
Gör herşeyi yerli yerinde
Uzun gemilerin ardından bak!
Bir simit al halk içre Eminönü Meydanından
Şiir okuyan güneş yüzlü bir adamı dinle kalabalıkta
Gülümse hatta
Islanmasın gözlerin…

Bir çiçeği kokla dünyaya yeni gelmişçesine
Adı şebboy olsun mesela rengi beyaz
Yahut sarı kadifeleri
Bilirsin o Hintli  çiçeği nasıl sevdiğimi
Hergün dirhem dirhem yaşanılan bir haldir bu
Ağulu tadıyla yapışkan çıkmaz, rengi ağarmaz..
Bir şeyler yaz defterine  içten olsun
Bir şarkı dinle şöyle eskilerden
Yasla sırtını  İstanbul’a yasla!

An gelir dal bırakır çiçeğini
Çiçek mi yoksa ?
İşte bir şeyin kopması düşmesidir bu..

Benden sonrasını biliyorsun
O kadar zor değil
Hergün nasıl yaşıyorsan öyle yaşa…

Sevinç Çokum
2004

Kudüs’te Bir Akşam

Kudüs’te dar bir sokak
İki Süleyman’ın buluştuğu tarih
Bir yufka yürek, bir ekmekçi kadın
Güçlü kralların muhkem duvarları dibinde
Ve küçük haylaz çocuklar aralık dişleriyle
Süt kokuyor tenleri alınları ıslak
Bana birşey anlatıyorlar
Belki bir dev masalını çocukça

Ömer’in devesi geliyor bir de kölesi
Şehri kucaklıyor bir uçtan bir uca
Ömer’in adil yüreği

Kudüs’te bir akşamın solgun ışıkları
Kubbetüs Sahra’dır akşamı nakışlayan
El ayak çekilirken
Kuşlar kuş diliyle ötüşürken
Eski Kıble’nin orada
Tam orada
Jerusalem Jerusalem
Kanlı bir gün batımını ardına almış
Giyimli kuşamlı
Ve silahlı

Sevinç Çokum
2004

Hiçbirşey anlamlı değil
Söylenmemiş söz
Yazılmamış sayfa kadar

Sanki yelken açmış bir tekne
Yalnızlığın beyaz
kumaşından
Bir çalkantılı suda tek başına
Gider de gider

Sanki karanlığa direnen yıldız
Güçlü ve parlak
Geleceğe tutkun geleceği bekleyen

Hiçbirşey anlamlı değil
Söylenmemiş söz
Yazılmamış sayfa kadar

Sevinç Çokum
1999

dalgaların kırıp ufaladığı taşlar gibi
habire yonttunuz  birbirinizi..
böylece benzeştiniz
ya da öyle sandınız
bir  bütün olma çabasıydı bu
parçanızı tanımadan..

Sevinç Çokum
1998

Ürperir yalnızlığı sokakların
Dökülür mayıs karanlığı biteviye
Bir çığlıkta bölünür orta yerinden ilkyaz
Bu hüzün ne?
Bu tutsaklık niye ?

Kim vuruyor sessizliğin kapılarını ?
Sanki bin kişinin soluğu var içimde
Kağıtlarda bulanık,belli belirsiz
Bu yağmur ne ?
Bu korku  niye ?

Her gece  aynı anda gelip te geçen tren
O uzun  gülüşlerin ansızın çiğnenişi
Kim  yakarır ellerime
Kaçak ve  yorgun
Ne diye ?

Sevinç Çokum
( 13 Eylül 1972 Çarşamba  Başkent Gazetesi)